Stella van Acker

In het noorden van Nederland ligt een eiland. Daar woon ik. Het schilderen is een vorm van leven , waarin ik mijn liefde kan uiten. Ik loop alleen langs de zee en laat de wereld achter mij. Het beeld van de vrouw op het strand gehuld in zee jurken, die de kleur hebben van het natte zand, het grijsgroene water de bleke lucht; jurken die met de wind meewaaien en de structuur hebben van schelpen. De golven slaan, de zee roept en ik raak het water aan. Een vogel stijgt op. Ik kijk naar de hemel. Ik verstoor niet, ik hoor erbij door mijn grote liefde. Dat vermogen tot liefhebben maakt van mij een kunstenaar. Hier wil ik zijn, hier wil ik wonen. Dit ervaren, dat ondanks het verdriet op deze aarde de hemel in het water glinstert, is zo vol goddelijkheid en bezieling, ik kan niet zwijgen, ik moet een vorm vinden om dat te vertellen. De vorm is het schilderen, de zee werd mijn belangrijkste onderwerp. Als ik op het eiland nog maar wat alleen mag zijn, dan zal ik verder schilderen. Als ik op dit eiland de roep van de ganzen door de mist en het kabbelen van water mag blijven horen dan zal ik verder schilderen.

www.stellavanacker.nl/.